رمضان؛ بهار مردان خدا/ ماه همه خوبی‌ها

به گزارش خبرنگار مهر، حجت الاسلام محمدباقر پورامینی، استاد حوزه و دانشگاه در یادداشتی به ویژگی‌های خاص ماه رمضان پرداخته است:

ماه خدا زمانی برای یک ضیافت است و از این رو رمضان را بهار مردان خدا نامیده اند؛ ماهی برای نو شدن، جوانه زدن و سبز شدن….

جنس مهمانی خدا و کیفیت میزبانی او خاص و استثنایی است؛ در یک دوره مشخص و در چارچوب یک برنامه دقیق.

از رؤیت یک هلال آغاز می‌شود و تا رؤیت هلالی دیگر پایان می‌یابد؛ چه دلنشین است ما بین الهلالین این دو ماهو.

میهمان این خوان، طلوع تا غروب‌های این ماه را از طعام و شراب لب فرو می‌بندد تا شاهد طلوع انسانیت باشد و با غروب زشتی و پلشتی، آئینه دار نور حق گردد.

این دهان بستی دهانی باز شد

تا خورندۀ لقمه‌های راز شد

لب فرو بند از طعام و از شراب

سوی خوان آسمانی کن شتاب

گر تو این انبان ز نان خالی کنی

پر ز گوهرهای اجلالی کنی

طفل جان از شیر شیطان باز کن

بعد از آنش با ملک انباز کن

چند خوردی چرب و شیرین از طعام؟

امتحان کن چند روزی در صیام

چند شب‌ها خواب را گشتی اسیر؟

یک شبی بیدار شو دولت بگیر

امام سجاد (ع) در فرازی از دعای ۴۴ صحیفه سجادیه، ماه رمضان را راهی گشوده برای بندگان الهی می‌داند تا در مسیر خشنودی خدا در آن گام نهند.

امام طلوع این ماه را با حمد و سپاس خداوندی ارج می نهند و آن را ماه اسلام، ماه پاکیزگی از آلودگی‌ها، ماه رهایی از گناهان، ماه نماز، ماه نزول قرآن و ماه شب قدر معرفی می‌کند و یاری خداوند را برای روزه داشتن در این ماه درخواست می‌کند.

روزه داشتنی با این ویژگی‌ها:

- اعضای بدن خویش از معاصی تو بازداریم.

- و در آنچه سبب خشنودی توست به کار داریم،

- تا به هیچ سخن بیهوده گوش نسپاریم.

- و به هیچ لهو و بازیچه ننگریم.

- و به هیچ ممنوع دست نگشائیم.

- و به سوی هیچ حرامی گام بر نداریم.

- و چیزی جز آنچه تو حلال کرده‌ای در شکم های خود جای ندهیم.

- و زبانمان جز سخن تو نگوید.

- و رنجی بر خود هموار نکنیم جز آنکه ما را به ثواب تو نزدیک سازد.

- و کاری نکنیم جز آنچه ما را از عقاب تو در امان دارد.

امام زین العابدین (ع) از خدا درخواست می‌کند: چون در شب‌های این ماه اراده عفو و بخشایش کنی ما را در شمار آن بندگان در آور که به عفو تو آزاد می‌شوند و در خور بخشایش تو می‌گردند.

گرچه رمضان ماه خلوت و پرداختن به خود است؛ لیکن امام مهربانی‌ها به ما می‌آموزد که میهمان این ماه از جمع مؤمنان غافل نیست؛ غمگساری و دگردوستی را جزو خودسازی خویش می‌داند؛ آن سان که نیکان و ابرار زندگی کردند: وَ وَفِّقْنَا فِیهِ لِأَنْ نَصِلَ أَرْحَامَنَا بِالْبِرِّ وَ الصِّلَةِ، وَ أَنْ نَتَعَاهَدَ جِیرَانَنَا بِالْإِفْضَالِ وَ الْعَطِیَّةِ، وَ أَنْ نُخَلِّصَ أَمْوَالَنَا مِنَ التَّبِعَاتِ، وَ أَنْ نُطَهِّرَهَا بِإِخْرَاجِ الزَّکَوَاتِ، وَ أَنْ نُرَاجِعَ مَنْ هَاجَرَنَا، وَ أَنْ نُنْصِفَ مَنْ ظَلَمَنَا، وَ أَنْ نُسَالِمَ مَنْ عَادَانَا حَاشَی مَنْ عُودِیَ فِیکَ وَ لَکَ، فَإِنَّهُ الْعَدُوُّ الَّذِی لَا نُوَالِیهِ، وَ الْحِزْبُ الَّذِی لَا نُصَافِیهِ؛

ای خداوند، در این ماه ما را موفق دار که به خویشاوندانمان نیکی کنیم و به دیدارشان بشتابیم و همسایگانمان را به بخشش و عطای خویش بنوازیم و اموالمان را از هر چه به ناحق بر آن افزوده‌ایم پیراسته داریم و با ادای زکات پاکیزه گردانیم و با آنان که از ما گسیخته اند بپیوندیم و با آنکه در حق ما ستمی روا داشته به مقتضای انصاف رفتار کنیم و با آنکه با ما دشمنی ورزیده دوستی کنیم، جز آن کسان که به خاطر رضای تو با آنان دشمن شده ایم، که با چنین دشمنی هیچ‌گاه سخن از دوستی نگوییم و همدل نشویم.

بی شک این سبک از رفتار و توجه به دیگران در گاه رمضان، گام نهادن در مسیری است که نیکان در آن سیر می‌کردند؛ از این رو امام سجاد (ع) از خداوند می‌خواهد که «ما را از بهترین کسانی قرار ده که در این ماه زیسته اند و این ماه به سر آورده‏ اند».